Սուրբ ես, Տե՛ր Աստված մեր,
Հզոր և Փառավորյալ, որ նստում ես քերովբեական կառքում և լույս ծագեցնում Քո արարածների վրա:
Լուսավորի՛ր մեզ, Տե՛ր, առավոտյան այս ժամին, որպեսզի, ցերեկվա լույսի ծագելով, մեզ վրա ծագի Քո մարդասիրության գութը:
Դեռևս երկու տարի առաջ պարզ էր, մասնավորապես, ես էլ էի ասել, որ Թուրքիան Հայաստանից ունի պահանջներ.
- հրաժարվել Արցախից,
-տրամադրել Սյունիքի միջանցքը՝ առանց հայկական, վերահսկողության,
Լեռնային Ղարաբաղի և դրա` Հայաստանին պատկանելու թեման փակված է, ընդ որում, փակված է Փաշինյանի կողմից։ Կմնա՞ն հայերն այնտեղ, թե ոչ և ինչ կարգավիճակով, այսօր հսկայական հարց է։ Բացի այդ, բաց է Ադրբեջանից Հայաստանի տարածքով Նախիջևան միջանցքի թեման, և մեծ հարց է, թե արդյոք Հայաստանի Սյունիքի մարզը կմնա՞ Հայաստանի վերահսկողության տակ։ Փաշինյանն ակնհայտորեն ցանկանում է ազատվել Ղարաբաղում ռուսական ռազմաբազայից և ռուս խաղաղապահներից։
Պատմական պահը բացառիկ է բորոլ առումներով։ Փաշինյանի նման գործիչ մեր հազարամյա պատմության մեջ երբեք չի եղել։ Նույնիսկ Պետրոս Գետադարձը ավելի զուսպ ու ուսյալ է եղել։ Պահի բացառիկությունից ելնելով, կարծում եմ, պետք է խնդրին մոտենալ բացառիկ տրամաբանությամբ։
«Խաղաղության օրակարգ», «Խաղաղության պայմանագիր», «բանակցություններում որոշակի առաջընթաց», «տարածաշրջանային ենթակառուցվածքների ապաշրջափակում», «հավասարության ու փոխադարձության սկզբունքների հիման վրա շուտով բացվելիք ճանապարհներ»...
Դեպքառատ օրեր են:
Կարծես սև ամպեր կուտակված լինեն հայրենիքիս գլխին:
Եվ այդ ամպերը ցրող չկա, ընդհակառակը՝ ինչքան ասես փորձանք բերող, բախտախնդիր ստահակներ կան:
Սիրելի բարեկամներ,
ինչպես շատերդ գիտեք, այս երկուշաբթի մենք ԿԸՀ ներկայացրինք օրենքի նախագիծ, որով խիստ քրեական պատիժ է նախատեսվում ՀՀ անունից Արցախը այլ պետության կազմում ճանաչելու, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչումից հրաժարվելու համար: Ստորև ներկայացնում եմ օրենքի նախագիծն ամբողջությամբ, այն ակնկալիքով, որ դուք անմիջականորեն կաջակցեք նրա ընդունմանը, և դրանով կկանխեք հայոց պետականության հիմքերի կազմաքանդումը թշնամու և նրա կամակատարների կողմից:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...